تبليغاتX
پری دریایی کوچولو

پری دریایی کوچولو

پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387

 

      


 
از من نپرس چقدر دوستت دارم اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست

به من نگو که چگونه بی تو زیستن را تمرین کنم مگر ماهی بیرون از آب میتواند نفس بکشد

 مگر می شود هوا را از زندگیم برداری و من زنده بمانم

بگو معنی تمرین چیست ؟

بریدن از چه چیز را تمرین کنم ؟

 بریدن از خودم را ؟

مگر همیشه نگفتم که تو هم پاره ای از تن منی

 از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها هدیه می دهم

 همه می دانند که دروری تو روحم را می آزارد

تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان لحظه های بی کسی ام باشند

 نگاهت را از چشمم برندار مرا از من نگیر 

هوای سرد اینجا رو دوست ندارم مرا عاشقانه در آغوش بگیر

 که سخت تنهام

ساعت 14:15 نويسنده مروارید |


جمعه پانزدهم آذر 1387

 

      

 

تو میروی و من فقط نگاهت میکنم ،

تعجب نکن که چرا گریه نمیکنم ،

بی تو یک عمر فرصت برای گریستن دارم

 اما برای تماشای تو همین یک لحظه باقی است

 

  

 

  

 


بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را بر عریانی خویش بگشاید.

 هرچند آن بجز معنی رنج و پریشانی نباشد.

 اما کوری را هرگز بخاطر آرامش تحمل مکن .

آرزویم این است نتراود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زیاد . . .

 نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز . . .

 و به اندازه هر روز تو عاشق باشی عاشق آنكه تو را می خواهد . . .

و به لبخند تو از خویش رها می گردد . . .

و تو را دوست بدارد به همان اندازه...

كه دلت می خواهد

 

  

 

 

 


شهر هرت شهر هرت جایی است که رنگهای رنگین کمان مکروهند و رنگ سیاه مستحب

شهر هرت جایی است که اول ازدواج می کنند بعد همدیگه رو می شناسن

شهر هرت جایی است که همه بَدَن مگر اینکه خلافش ثابت بشه

شهر هرت جایی است که دوست بعد از شنیدن حرفات بهت می گه:‌ دوباره لاف زدی؟؟

شهر هرت جایی است که بهشتش زیر پای مادرانی است که حقی از زندگی و فرزند و همسر ندارند

شهر هرت جایی است که درختا علل اصلی ترافیک اند و بریده می شوند تا ماشینها راحت تر برانند

شهر هرت جایی است که کودکان زاده می شوند تا عقده های پدرها و مادرهاشان را درمان کنند

شهر هرت جایی است که شوهر ها انگشتر الماس برای زنانشان می خرند اما حوصله 5 دقیقه قدم زدن را با همسران ندارند

شهر هرت جایی است که همه با هم مساویند و بعضی ها مساوی تر

شهر هرت جایی است که برای مریض شدن و پیش دکتر رفتن حتماْ باید پارتی داشت

شهر هرت جایی است که با میلیاردها پول بعد از ماهها فقط می توان برای مردم مصیبت دیده چند چادر برپا کرد

شهر هرت جایی است که خنده عقل را زائل می کند

شهر هرت جایی است که زن باید گوشه خونه باشه و البته اون گوشه که آشپزخونه است و بهش می گن مروارید در صدف

شهر هرت جایی است که مردم سوار تاکسی می شن زود برسن سر کار تا کار کنن وپول تاکسیشونو در بیارن

شهر هرت جایی است که 33 بچه کشته می شن و مامورای امنیت شهر می گن: به ما چه. مادر پدرا می خواستند مواظب بچه هاشون باشند

شهر هرت جاییه که نصف مردمش زیر خط فقرن اما سریالای تلویزیونیشو توی کاخها می سازن

شهر هرت جایی است که 2 سال باید بری سربازی تا بلیط پاره کردن یاد بگیری

شهر هرت جاییه که موسیقی حرام است حرام

شهر هرت جایی است که همه با هم خواهر برادرن اما این برادرا خواهرا رو که نگاه می کنن یاد تختخواب می افتن

شهر هرت جایی است که گریه محترم و خنده محکومه

شهر هرت جایی است که وطن هرگز مفهومی نداره و باعث ننگه

شهر هرت جایی است که هرگز آنچه را بلدی نباید به دیگری بیاموزی

شهر هرت جایی است که همه شغلها پست و بی ارزشند مگر چند مورد انگشت شمار

شهر هرت جایی است که وقتی می ری مدرسه کیفتو می گردن مبادا آینه داشته باشی

شهر هرت جایی است که دوست داشتن و دوست داشته شدن احمقانه، ابلهانه و ... است

شهر هرت جایی است که توی فرودگاه برادر و پدرتو می تونی ببوسی اما همسرتو نه...

شهر هرت جایی است که وقتی از دختر می پرسن می خوای با این آقا زندگی کنی می گه: نمی دونم هر چی بابام بگه

شهر هرت جایی است که وقتی می خوای ازدواج کنی 500 نفر رو دعوت می کنی و شام می دی تا برن و از بدی و زشتی و نفهمی و بی کلاسی تو کلی حرف بزنن

شهر هرت جایی است که هرگز نمی شه تو پشت بومش رفت مگر اینکه از یک طرفش بیفتی..

شهر هرت جایی است که ....... خدایا این شهر چقدر به نظرم آشناست!!!!!!

 

                      

 


 

ساعت 13:43 نويسنده مروارید |


شنبه هجدهم آبان 1387

                     شب سلیس و آرام میگذرد

               و من بر قایق یاد تو تنها نشسته ام

                          اندوهگین و منتظر

                        و با خود زمزمه میکنم

                          اگر شب هم بگذرد

                       من از یاد تو نمی گذرم

 

ساعت 17:17 نويسنده مروارید |


چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387

 

           

 


 
                      قسمم دادی به بال شاپرك!

                                                          قسمم دادی به پر سنجاقك!

                                       باورت كردم !!!

 

                   به تقدُس چشمهایت،

                                       باورت كردم!!!

 

                                                       برای همین است كه هنوز هم، كنار روزمرگی هایم،

                  تنها نام توست كه به گوش می رسد.

                                                       تنها یاد توست كه هـــر شب در خاطرم خیمه می زند

 

 

 

                   

 


        

 

  آدمها مثل کتاب می مونن :

 

 از روی بعضی ها باید مشق نوشت

 

 از روی بعضی ها باید جریمه نوشت

 

 بعضی ها را باید نخونده انداخت دور

 

 بعضی ها را باید چند بار خوند

 

 تا معنیشون را بفهمی ...

 

         (مثل تو)

 

 

ساعت 17:51 نويسنده مروارید |


سه شنبه بیست و ششم شهریور 1387

 

                                          

 

        
         چشم هایم را میبندم!

         تنهایی تو اینجاست.

         روی سینه ام دراز کشیده

                                                                    حرف میزند

                                                                    آن قدر....

        که باز هم خواب از چشم هایم می افتد

                                                                    و اشک هایم

        چون دانه های درشت انار

                                                                     روی سفیدی متکا

        و حالا نمیدانم؟

                                                                     چند شب میگذرد...

                                          چند پاییز...

                                          چند سرما؟

                                                                      که بعد از رفتن تو...

                                                                      تمامی لحظه هایم را

                                          لباس هایم را

                                          کفش هایم را


                                        جان خسته ام را

                                     عرقی سرد فرا گرفته

 

 

                                                                                              

ساعت 11:18 نويسنده مروارید |


دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387

 

                                                          

 


               به باز آمدنت چنان دلخوشم

                                                                     که طفلی به صبح عید

               پرستویی به ظهر بهار

                                                                     ومن به دیدن تو

               چنان در آینه ات مشغولم

                                                                     که جهان از کنارم می گذرد

               بی آنکه سربرگردانم

                                                                      در فصلهای هجران هم میتوان

                                                     عاشق بود

 

    

 

                                               

                                 

 


                                      قطار می‌رود...

                                      تو می‌روی...

                                                         تمام ایستگاه می‌رود...

                                                         و من چقدر ساده‌ام....!!!

                                     كه سال‌های سال

                                     در انتظار تو

                                                          كنار این قطار ِ رفته ایستاده‌ام

                                                           و همچنان

                                     به نرده‌های ایستگاهِ رفته

                                                         تكیه داده‌ام!!!   

 

ساعت 17:3 نويسنده مروارید |


ققنوس

جمعه بیست و دوم شهریور 1387

 

       

 

     خداوندا نمیگویی ؟

                      چه بد کردم که در دنیا

                                      بدرد عشق و از معشوق

                                                          واز مهری که در او نیست

                                                                       می سوزم

                                                                                      ومیدانم در آن دنیا

                                                                به کفران می رحمت

                                                که در جام محبت

              عشق را بر من تو نوشاندی

                         باز خواهم سوخت

                                   خداوندا نمی گویی؟

                                                               چرا عاشق شود شیدا

                                                                            زشور عشق بی معنا

                                                              واز تلی که آتش میزند

                                  بر  آن جفای دست بی مهری

                    که خاکستر کند قلبی

       به بد نامی شود رسوا

                     خداوندا نمی گویی؟

                                             چرا هرگز همان دستی

                                                                که آتش میزند هستی

                                                                                         نمی سوزد

                                                      و آن قلبی که بیرون میکند

                       مستی که از جام تو می نو شد

                                          نمی میرد

                                           خداوندا نمیگویی ؟

                                                                      ولی من خوب میدانم

                                                                                 که آن عشق همایونی

                                                     که چون ققنوس می سوزد

                                           هبوط بخت عاشق را

                       همان دستان بی مهری که

        بر هستی شرر افکند را

                        مسخ خواهد کرد

                                            وخود اینبار

                                                          به بال شوق پرواز

                                                                      همان معشوقه ی بی دین 

                                              چو خاکستر شود بر باد

                                                                                             شعر:آرشام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 برگرفته از وبلاگ:http://www.qoqnos.blogfa.com/(ققنوس"آرشام")

 

ساعت 16:49 نويسنده مروارید |


پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1387

 

            

                                                     

 


                  مرا اهلی کن .

                                       مرا با دستانت آشتی بده .

                                       مرا در سرزمین وجودت رهاکن .

                                       مرا در قلبت آشیان بده .

                                       بگذار هزار بار در تو بمیرم

                                       وهزار بار در تو متولد شوم .

                                      مرا در دریای چشمانت غرق کن .

                  مرا اهلی کن .

                                       من غریبه ام .

                                       من از این دیار نیستم .

                                       من گمشده ام تو مرا پیدا کن .

                                       مرا هزار بار درمن صدا کن .

                                       من عاشق صدای دلنشین توام .

                 مرا اهلی کن .

                                       من به غربت عادت ندارم .

                                       من زود می شکنم .

                                       من زود می بازم .

                و تو مرا اهلی کن

                                       و مگذار بیهوده بپوسم .

 

                

 

     

 


              بعد از مدتها بازم دیدمت

                                     چه قدر تغییر کرده بودی

                                     دیگه مثل گذشته بی تفاوت نبودی

                                      میخواستی یه چیزی بگی

             میخواستی بگی.............

                                      ولی حیف که دیگه دیر شده بود

                                     خیلی وقته که تو گذشته هام زنجیر  شدی

                                     خیلی وقته که دیگه آرزوی داشتنتو ندارم

                                     خیلی وقته که بدون یاد چشمات خوابم میبره

                                     خیلی وقته که فریاد زدم                               

            خداحافظ عشق قدیمی من
              

 

 

                 

 
     گفته بودی

             دلتنگی هایم را با قاصدک ها قسمت کنم

              تا به گوش تو برسانند.

    می گفتی

             قاصدکها گوش شنوا دارند

             غم هایت را در گوششان زمزمه کن

             و به باد بسپار .

                                           

                    

       من اکنون صاحب دشتی قاصدکم.   

                                                            

       

 

           اما مگر تو نمی دانستی

 

 

         قاصدکهای خیس از اشک

 

 

                   می میرند؟

 

 

 

 

 

                     

 

  
888881111111111888811111111118888888888888888888888888888888888888888888888 888811111111111188111111111111888888888888888888888888888888888888888888888 888811111111111111111221111111888888888888888888888888888888888888888888888 888811111111111111111221111111888888888888888888888888888888888888888888888 888881111111111111111221111118888888888888888888888888888888888888888888818 888888111111111111111111111188888888888888888888888888888888888888818881118 888888811111111111111111111888888888888888888888888888888888888881118881118 888888881111111111111111118888888888888888888888888888888111188881118881118 888888888811111111111111888888888888888888811118881111881111118881118881118 888888888888111111111188888888888888888118881118881118811188111881118881118 888888888888881111118888888888888811111118881118111888111188111181118881118 888888888888888888888811188888111811188888888111118888111188111181118881118 888888888888881111888811188888111811188118888811118888111188111181118881118 888888818888811111188881118881118811111118888811188888811188111888111111188 881881118888111881118881118881118811111118888811188888881111118888811111888 111881118881111881111888111811188811188888888811188888888111188888888888888 111881118881111881111888111811188811188118888811188888888888888888888888888 111881118881111881111888111811188811111118888888888888888888888888888888888 111881118888111881118888811111888888888888888888888888888888888888888888888 111881118818811111188888881118888888888888888888888888888888888888888888888 111881111118881111888888888888888888888888888888888888888888888888888888888 111881111118888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888 111881188888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888 111888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888 188888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

 

 

ساعت 13:32 نويسنده مروارید |


دوشنبه هجدهم شهریور 1387

 

                                    

 


            در راه رسیدنـــ به تو گیرمـــ که بمیرمــــ ...

                                                               اصلا به تو افتاد مسیرمــــ که بمیرمــــ ...

           یکـــ قطره یـــ آبمــــ که در اندیشه یــــ دریا...

                                                               افتادمــــ و باید بپذیرمــــ که بمیرمــــ...

          خاموشـــ مکنـــ آتشـــ افروخته امــــ را...

                                                               بگزار بمیرمـــ که بمیرمــــ که بمیرمــــ...    

 

 

                 

 

 

     

 

 

 

 

 

 

 


                     ای عاشق در انتظار چه نشستی

                                                              در انتظار باد های پاییزی،

                                                                                             بارانهای بهاری

                                                     برگهای زرد و یا شکوفه ای ارغوانی

                                     در انتظار کدامی ، انتظار بیهودست

        پنجره را باز کن جدار را بشکن غبار را بشوی

                        وخاطره ها را به خاطره ها بسپار تا پایان ،

                                                                   پایانها مانده است

                                                                               این است زندگی این است روزگار

 

                

 

                                              

 


     لحظه ها در گذرند و زمان میگذرد

                             و من اینجا دلتنگ در پس ثانیه ها

                                                  تا که این عقربه ها وقت پرواز مرا ثبت کنند

                                                                           منتظر باید بود و سکوت باید کرد

                                                                      تا که دل تنگ شود

                                  همدم بغض سکوت من بی رنگ شود

                  کاش او می دانست اوج رویای من است

  و در این دغدغه ثانیه ها بال پرواز من است

                 نگرانم فردا بی تو با عقربه ها به کجا باید رفت؟

                                 به چه امید سفر باید کرد؟

                                               بی تو ای تک گل رویایی من به چه دل باید بست؟

                                                                      به کدامین عشقی بال و پر باید بست؟

                   

                                         کاش تا اخر راه شمع راهم بودی

                            و در این تنهایی هم صدایم بودی

                                            

                                           تا فراسوی زمان در کنارم بود

 


      

ساعت 15:41 نويسنده مروارید |


یکشنبه هفدهم شهریور 1387

      

        

         به تو که فکر میکنم از همیشه بهترم

 

                                               وسط غربت آب صدفی شناورم

 

         به تو که فکر میکنم ساز خوش صدا منم

 

                                               رقص یک پر در هوا رقص واژه ها منم

 

                   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    

 

    چه قدر غریبانه به لحظه های زندگیم

 

            رنگ آشنایی زدی و رفتی .

 

        تو را هیچ وقت از خاطر نمی برم

 

     که تو آشناترین غریبه ی من بودی ...

 

     

 

ساعت 23:2 نويسنده مروارید |


شنبه شانزدهم شهریور 1387

 

مهربانم.ای خوب!

 

    یاد قلبت باشد.یك نفر هست كه اینجا بین آدمهایی.

    كه همه سرد و غریبند با تو تك وتنها. به تو می اندیشد

    وكمی. دلش از دوری تو دلگیر است...

 

مهربانم.ای خوب!

  

    یاد قلبت باشد.یك نفر هست كه چشمش به رهت دوخته بر در مانده وشب وروز دعایش اینست.

    زیر این سقف بلند. هر كجایی هستی.به سلامت باشی. و دلت همواره. محو شادی وتبسم باشد...

 

 

                      

 

 

  وقتی ازم پرسیدند

  عشق چند بخشه

  زود دستم رو بالا کردم و گفتم

  یک بخشه

  ولی وقتی عاشق شدم

  دیدم سه بخشه:

  1 - عطش

  2 - شوق با تو بودن

  3 - قصه پر غصه از تو دور بودن

 

 

 

 

                    

 

 


 
من اگر اشک به دادم نرسد می شکنم

 اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

بر لب کلبه ی محصور وجود،

 من در این خلوت خاموش سکوت،

اگر از یاد تو یادی نکنم، می شکنم

اگر از هجر تو آهی نکشم

 تک و تنها،می شکنم

                     به خدا می شکنم

 

 

                      

 

 

 

اگر قرار باشد یک چیز دیگر باشم

 

 اشکهای تو میشوم

 

تا توی چشمانت متولد بشوم

 

روی گونه هایت زندگی کنم

 

و بر روی لبانت بمیرم

 

 

 

                        

   

 

    در پس پنجره کسی هست که مرا میخواند...

                   باران نم نمک می بارد

                               که چه زیباست صدایش...

                                           چه طنینی دارد

                                                      انتظارم به پایان آمد

                                                                    قاصدکم خوش خبر بود بوی او را می داد...

        خبر از او آورد!!!

        خنده هایت که چه زیبا بود...

        دست هایت که چه با محبت...

                  چه زود گذشت

         و نمی دانم چگونه گذشت...

   ای کاش تنها میدانستم چه شد بر من...

                   چه شد بر تو...

         آه که چه بیهوده می اندیشم

        صبر پایان همه ی انتظار هاست...

 

ساعت 19:45 نويسنده مروارید |


پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387

 

                          تا به حال زیر نجوای باران زیسته ای ...

                          تا به حال زیر تپش های آسمان رقصیده ای ...

                          رقص هر لحظه به رنگ تنهایی ...

                                در سکوت مروارید های آسمانی ...

                      تا به حال هم رنگ این آسمان گشته ای ...

                                تا به حال هم صدای این سرود گشته ای ...

       تا به حال گوش به این آسمان لاجوردی دوخته ای ...

                     این صدای گریه هر پری که دور افتاده از این همه زیبایی ...

                       زیبایی چشمان خیس تو ...

                               زیبایی آن صورت درخشان تو ...

                                         زیبایی آن صدای گیرای تو ...

                       هر لحظه اشکی پشت اشکی می چکد...

                               تا که شاید ببارد در نگاه ماه تو ...

                                          تا که شاید پیوندی دهد دستان تو ...

                          در نگاه گم گشته این آسمان در دیدار تو ...

                          تا به حال زیر قطرات باران گم گشته ای...

                          تا به حال در سکوت این همه نجوا بیدار گشته ای...

                                این همان خواهش دیدار توست ...

                                                 این همان گم گشته امید در دیدار توست .....

                

 

                      

 

 

          

 

              


ای همراه بهترین روزهای زندگیم نبودنت را باور نمی کنم

با اینکه می دانم محال ترین آرزوی من بوده ای ای همسفر جاده تنهاییم

دیری است که به امید با تو بودن نفس می کشم

و به انتظار دیدار تو زنده ام

با اینکه بارها گفته ای دیگر برنمی گردی

ای هم درد با غصه هایم هنوز هم شریک لحظه های غم و شادی من هستی

و من هنوز هم با کسی جز تو درددل نمی کنم

با اینکه می دانم در کنارم نیستی

ای هم دل با قلب شکسته ام قلبم برای تو می تپد

 و تنها تو می توانی مرهمی بر زخمهای کهنه اش باشی

 با اینکه تو خودت قلبم را شکسته ای ای هم آغوش شبهای بی کسی ام

هر شب یاد تو را در آغوش می کشم تا به خواب روم

و پلکهایم به امید دیدن تو در رویا سنگین می شوند

با اینکه تو آنقدر دوری که حتی در رویا هم نمی توانم به تو دست پیدا کنم

ای همزبان بی صداترین فریادهایم

حتی وقتی سکوت تنها حرفی است که برای گفتن دارم

عشق تو را با تمام وجود فریاد می کشم

 با اینکه می دانم گوشهایت صدای بی صدای دردهایم را نمی شنوند.........

 

 

           

                       


سرگردان و تنها در میان سکوت مبهم خیال بر دیوار خاطرات تکیه زده ام .

دیرگاهیست که قفل پنجره امید را در کوره راه امید های نا تمام دلم جا گذاشته ام .

چقدر تلخ است لحظه ایی در میان اشک و آه چقدر روحم طوفانی و تاریک است

وقتی تمام ابرها در من میبارد .

تو می گویی کدامین زمستان در چشمانم نشسته که این چنین تلخ می گریم .

 نگاه کن! نگاه کن آسمان را.....

چقدر آبی است چون تمام ابرهای دنیا را به من داده تا چشمانم ببارد

 درد زمستان را.....

 

 

ساعت 14:48 نويسنده مروارید |


پنجشنبه هفتم شهریور 1387

              همچو من وصل تو را هیچ سزاواری هست؟...

                               یا چو من هجر تو را هیچ گرفتاری هست؟...

              دیده‌ی دهر به دور تو ندیده است به خواب...   

                               که چو چشمت به جهان فتنه‌ی بیداری هست...

               ای تماشای رخت داروی بیماری عشق...      

                                خبرت نیست که در کوی تو بیماری هست

ساعت 14:32 نويسنده مروارید |


یکشنبه سوم شهریور 1387

 

                                               وقتی که زمستون شد

                                                  وقتی زمین خوردم

                      وقتی شکستم

                                 وقتی که تمام تکه تکه های وجودم زیر پای عابرای سنگدل ریخت

                     و عابرای یخی قصه مرا با بیرحمی لگد مال کردن

                                        وقتی که داشتم می مردم

                                              و اشک چشمام روی گونه های یخ زده ام میریخت

                 تو اومدی

                           با بهار وجودت

                                             با گرمی نگاهت

                                                             با داغی نفسهات

                                  و با دستای مهربونت

                                                         تکه های وجودمو جمع کردی

                    و با آرامشی که خاص وجود مهربونت بود

                                                          اونارو به هم چسبوندی

                                                                       منو از نو ساختی

                                      بعد منو که شبیه یه عروسک بی روح بودم گذاشتی

                                                          روی طاقچه ی اتاقت

                                                و انقدر برام از عشق خوندی و

                              خوندی.................

                                                   و خوندی...............

                      تا یه روز صبح احساس کردم

                                                                          که دیگه سردم نیست

                 زمستون از وجودم رفته بود

                                                 جاشو داده بود به بهار

                                                                 سینه ام پر از حرارت بود

                                                  و احساس میکردم

                        جوانه زدن اولین گل عشقو تو وجود خسته ام

                                                                که هر روز  بزرگ و بزرگتر میشد

                               ومنم عاشق و عاشق تر میشدم

                                                 حالا تو شدی خالق من

                                                                منم شدم مخلوق  تو

                                            و عاشق تو

                                                              و هر روز تو رو میپرستم

 
                                                    
هر روز..............

ساعت 19:41 نويسنده مروارید |


شنبه دوم شهریور 1387


دلم را که از دست می دادم.

نه، نه، خودم راکه از دست می دادم

 خیال میکردم

تمام دنیا را به دست خواهم آورد

و تو مال من خواهی شد.

اما چه زود فهمیدم

که دیر شده است

و چقدر دیر شده بود.

دیگر نه خودم را داشتم، نه تو را و نه تمام دنیا را.

همه چیز را از دست داده بودم،

همه چیز....

و چقدر دنبال تمام آن چیزهایی گشتم که گم کرده بودم

 اما دیگر یادم نمی آمدچه چیزهایی را گم کرده ام

 حالا مات و مبهوت و حیران نمی دانم سر از کجا دراورده ام

و نمی دانم چه چیزی جای منی را که گم گشته ام گرفته است.

بیا و ویران کن وجودم را ،

 آجرهای سنگی بی احساس را بردار و مرا از نو بساز ،

زیر پایم سیمان بریز تا از جایم تکان نخورم .

جای چشمهایم آینه ای بگذار تا من

کور شوم و تمام دنیا خودشان را ببینند.

و آونگ ساعتی راپیدا کن و در دلم بگذار

تا لحظه های باقیمانده عمرم را

به لحظه های فراموش شده خاطراتم پیوند دهد

دستها، گوشها و لبانم را... .

فقط از پشت آینه ها جایی بگذار برای اشک ریختنم

تا هیچکس گریه کردنم را نبیند

و باز پتک بی اعتناییت را بردار و بر سرم بکوب ،

 بیل و کلنگ ات را بر دار و بشکن مرا

نمی دانم !

این من نیستم ، بیا و مرا در هم شکن .

 بیا و ... .

ساعت 19:0 نويسنده مروارید |


چهارشنبه سی ام مرداد 1387


مداد رنگیها مشغول بودند....... بجز مداد سفید......

هیچکس به او کار نمیداد......همه

میگفتند: تو به هیچ دردی نمیخوری.... یک شب که

 مداد رنگی ها توی سیاهی کاغذ گم شده بودند....

 مداد سفید تا صبح کار کرد....

 

 ماه کشید...

 مهتاب کشید...

                                                        وآنقدر ستاره کشید که

    کوچک و کوچکتر شد.... صبح توی جعبه مداد رنگی ها....

                                          جای خالی او.....با هیچ رنگی پر نشد.

 

ساعت 9:48 نويسنده مروارید |


دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387

 

عشق درد است و درمان نیز هم
عشق وصل است وهجران نیز هم

عشق حی است وحیوان و حیات
عشق رنج است وسامان نیز هم

عشق زهر است وتریاق وشفا
عشق خمر است و خم اران نیز هم

عشق شور است وشیدایی و غم
عشق عبد است وسلطان نیز هم

 

                                (از : آرشام عزیز )

 

ساعت 19:49 نويسنده مروارید |


جمعه بیست و پنجم مرداد 1387


طبق معمول برقا رفته ومن تو اتاقم تنها نشستم

هجوم سایه ها رو حس میکنم که با گذشت هر ساعت بیشتر و بیشتر میشن

اتاقم بهم ریخته س  درست مثل افکارم

توی ذهنم میگردم دنبال گذشته ها

ولی همش پر از تنهاییه

به سرنوشتم فکر میکنم

قطره های اشکمو حس میکنم که روی لباسم میریزه

سرنوشتو میبینم که داره لبخند تمسخر آمیزشو به رخم میکشه

و بهم میگه تو چه بخوای و چه نخوای من کار خودمو میکنم

بعد من میخندم  یه خنده ی عصبی

و بعد با تمام وجودم گریه میکنم برای همه چی

برای آرزوهایی که فکر میکردم امیدن

ولی نمیدونستم که آرزوهای محالن

با اینکه کوچیکن ولی همشون محالن

تنهایی جزیی از زندگی منه

و این تنهایی که عاشقانه منو دوست داره

نه هیچ کس دیگه ای

منم سعی میکنم دوسش داشته باشم

حالا اشکامو پاک میکنم و تنهایی رو با تمام وجودم در آغوش میکشم

و صورتشو میبوسم

حالا دیگه همه جا پر از سایه شده

 

ساعت 19:52 نويسنده مروارید |


جمعه بیست و پنجم مرداد 1387


                   باز هم قلبی به پایم افتاد
                باز هم چشمی به رویم خیره شد
                  باز هم در گیر و دار یک نبرد
               عشق من بر قلب سردی چیره شد


                 باز هم از چشمه ی لبهای من 
            
  تشنه ای سیراب شد . سیراب شد
                   باز هم در بستر آغوش من
               رهروی در خواب شد در خواب شد


              بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز
                               خود نمی دانم چه میجویم در او
                               عاشقی دیوانه میخواهم که زود 
                                   بگذرد از جاه و مال و آبرو


                                او شراب بوسه میخواهد زمن
                                  من چه گویم قلب پر امید را
                                او به فکر لذت و غافل که من
                                    طالبم آن لذت جاوید را


                                من صفای عشق میخواهم از او
                                 تا فدا سازم وجود خویش را
                                او تنی میخواهد از من آتشین
                                  تا بسوزاند در او تشویش را


                               او به من میگوید ای آغوش گرم
                               مست نازم کن که من دیوانه ام
                                 من به او میگویم ای نا آشنا
                                  بگذر از من من ترا بیگانه ام


  

                               آه از این دل آه از این جام امید
                           عاقبت بشکست و کس رازش نخواند
                              چنگ شد در دست هر بیگانه ای
                               ای دریغا کس به آوازش نخواند

 

 


شعر مورد علاقه ی من از (فروغ فرخزاد)

ساعت 16:0 نويسنده مروارید |


پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1387


 

            رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن

          ابتدای یک پریشانیست حرفش را نزن

        گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

      چشم هایم بی تو بارانیست حرفش را نزن

           آرزو د اری که دیگر برنگردم پیش تو

                            راهمان با اینکه طولانیست حرفش را نزن
                       

                             دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا

                             دل شکستن کار آسانیست حرفش را نزن

                             عهد کردی با نگاه خسته ام محرم شوی
                    

                             گر نگاه خسته ی ما نیست حرفش را نزن

                             حرف رفتن میزنی وقتی که محتاج توام

                              رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن

ساعت 14:16 نويسنده مروارید |


سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387

 

رو نشان دادی و رفتی دل ما را بردی

                                      همره باد صبا زلف رها را بردی

                مجلس ما به سر زلف تو گلباران بود

                                      رفتی و ناز کنان عطر فضا را بردی

آمدی خنده زنان آینه ای باغ شدند

                                       رفتی و روشنی آینه ها را بردی

              زنبق چشم تو را نازم و آن باغ نگاه

                                         ای دریغا ! نگه " باغ نما " را بردی

در کنارم نفسی ماندی و گل آوردی

                                        ناگهان رفتی و از خانه صفا را بردی

               باغ بودی به رخم پنجره ها را بستی

                                         رو نشان دادی و رفتی دل مار را بردی

 


 

ساعت 16:8 نويسنده مروارید |


سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ساعت 12:9 نويسنده مروارید |


یکشنبه بیستم مرداد 1387


سلام دوستای عزیزم
چیه تعجب کردین امروز به طور استثنا از شعر خبری نیست
ایندفه میخوام براتون یه داستانک خوشگل بزارم
چی........اه..اه..اه.....
بابا اول بخونش بعد اگه خوشت نیومد اه اه کن

راستی اگه خوندیش نظر یادت نره

 

                                                   "یار"
                                           یکی بود یکی نبود
                             2تا درخت بودن که با هم همسایه بودن
                       یه روز درخت همسایه از اون یکی درخته میپرسه:
                           زمانی یه عالمه پرنده برای من آواز میخوندن

 ولی حالا که خزون شده همشون رفتن ودیگه هیچ پرنده ای برای من آواز نمیخونه
                        ولی تو یه پرنده داری که انگار خزانت رو نمیبینه
                                    وهمیشه برای تو آواز میخونه
                                             درخت دیگه گفت:
                             آخه من فقط به همین یه پرنده فکر میکردم

                                و شاخ وبرگام فقط برای اون آشیانه بود
                                    

                                   وقلبم فقط برای اون میتپید

 

 

ساعت 13:34 نويسنده مروارید |


شنبه نوزدهم مرداد 1387

 


                         گفتی : که من نمیشکنم
                              

                            عهدی که با تو بستم

                            گفتی : تویی بعد از خدا

                             همون که می پرستم

                            یه روز دیگش یادم می یاد

                      که عاشقونه گفتی : بگو کجا گریه کنم

                             وقتی که بی تو هستم

                                  برگرد بیا منو ببین

                              تو رفتی من شکستم

                     آواره ی غربتم و عمریه بی توهستم

                                 حالا تویی باید بگی

                                  کجا برات می تونم

                                   گریه کنم از ته دل

                                      به یاد تو بمونم

ساعت 12:27 نويسنده مروارید |


جمعه هجدهم مرداد 1387

 

 


                    هوا بس ابری است

                         خانه تاریک

           شعری مینویسم در زیر نور ماه

                         -برای تو-

              و احساس یخ بسته ات

                              افسوس که ندانستی

                          که چه طور غزل چشمانت را

                                    از بر داشته ام

ساعت 17:8 نويسنده مروارید |


جمعه هجدهم مرداد 1387

 

 

 

 من تمنا کردم که تو بامن باشی

تو به من گفتی

هرگز.هرگز

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصه ی این هرگز کشت

 

 

ساعت 15:10 نويسنده مروارید |


پنجشنبه هفدهم مرداد 1387

 


در پیله ی انزوا اسیرم

بیهوده مکوش پر بگیرم

عمریست در آرزوی دریا

آواره ی غربت کویرم

همواره حضور مرگ نگذاشت

کام از لب زندگی بگیرم

من زاده ی سرزمین دردم

درمان تو را نمی پذیرم

احوال مرا مپرس ای عشق

بگذار به درد خود بمیرم

ساعت 16:18 نويسنده مروارید |


پنجشنبه هفدهم مرداد 1387

 


زندگی سخت نیست

ما سختش میکنیم

دل هیچکس تنگ نیست

ما تنگش میکنیم

عشق قشنگ نیست

ما رنگش میکنیم

هیچ دلی سنگ نیست

ما سنگش می کنیم

 

ساعت 12:26 نويسنده مروارید |


پنجشنبه هفدهم مرداد 1387

 


                                از این هستی
                              چنان مستم که می لرزم
                                   که می بارم
                               که در شام غزل سوزان 
                                    

                                       تو را دارم
                                      
تو را دارم

                                       پر از سوزم
                                                          پر از روزم
                                                        چه رنگینم 
                                         

                                                        چه هوشیارم
                                                    ببین با تو چه بیدارم
                                                         چه بسیارم
                                                         چه سرشارم

ساعت 12:11 نويسنده مروارید |


چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387

 


                   خدایا من درکلبه ی حقیر  خود چیزی دارم

 

                           که تو در عرش کبریایت نداری

                               من همچون تویی دارم

                            اما تو همچون خودی نداری

                               

                                (امام سجاد(ع))

ساعت 20:58 نويسنده مروارید |


چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387

 

زمانی که مرا به دنیا آوردند
در گوشم زمزمه کردند
دوست بدار
حال که عاشق شدم
می گویند فراموش کن
ای غرور مرا ببخش که تو را می شکنم
و به عشقم اعتراف میکنم
او را دوست دارم
بیشتر از وجودم
کمتر از خدایم
چون به او احتیاج دارم
                     و به خدایم ایمان...

 

                                       

ساعت 20:51 نويسنده مروارید |


چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387

 

 


           با نگاه

 

       کنار دیواری سنگی

 

   ستارهای را به من نشان دادی

 

       امشب تو نیستی

 

     اما ستاره ات آنجاست

 

 

ساعت 12:52 نويسنده مروارید |


چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387

 

 

 


   من در این بسته ی بی خوابی راز

   نقش رویایی رخسار تو میجویم باز

       با همه چشم تو را میجویم

      با همه شوق تو را میخواهم

         زیر لب باز تو را میخوانم

 

            دائم آهسته به نام

 

 

 

ساعت 12:35 نويسنده مروارید |


چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387


 

غم انگیز ترین بهار زندگی ام را

بی تو گذراندم

کاش می شد بدانی که تنهایی ام

چه قدر بزرگ است

          غریبه....

ساعت 12:29 نويسنده مروارید |


چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387


                        سلاخی میگریست

                 

          به قناری کوچکی دلباخته بود

ساعت 12:21 نويسنده مروارید |


چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387

 

                                زندگی رویا نیست

                                زندگی زیبائیست

                 می توان بر درختی تهی از بار زدن پیوندی

         میتوان بر دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت

                    میتوان از میان فاصله ها را برداشت

             دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله هاست

ساعت 12:12 نويسنده مروارید |


سه شنبه پانزدهم مرداد 1387

باید فراموشت کنم 
 

                      باید فراموشت کنم

                     چندیست تمرین می کنم

                      من می توانم ! می شود !

                      آرام تلقین می کنم

              حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

                      تا بعد، بهتر می شود ....

             فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

                      من می پذیرم رفته ای 
                                

                     و بر نمی گردی همین !

          خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

                      کم کم ز یادم می روی

                     این روزگار و رسم اوست !

          این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

ساعت 11:59 نويسنده مروارید |


سه شنبه پانزدهم مرداد 1387

 

         تورا گم کرده ام امروز ...

           وحالا لحظه هاي من ...
                         

                 گرفتار سکوتي سرد و سنگينند ...

            وچشمانم که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند ...

                 نمي داني چه غمگينند!!! چراغ روشن شب بود ...

                               برايم چشم هايت

             و نمي دانم چه خواهد شد پر از دلشوره ام ...

                                 بي تاب ودلگيرم ...

         کجا ماندي که من بي تو هزاران بار ، در هر لحظه مي ميرم

ساعت 11:44 نويسنده مروارید |


دوشنبه چهاردهم مرداد 1387

   
            کاش آن آینه بودم
             

  که به هر صبح میدیم تو را
            

              می کشیدم همه اندام تو را در آغوش
          

              سرو اندام تو با آن همه پیچ آن همه تاب
                   

                              آنگه از باغ تنت می چیدم 
               

                                           گل صد بوسه ی ناب

      

ساعت 12:28 نويسنده مروارید |


دوشنبه چهاردهم مرداد 1387


در عمق چشمانت فریادی نهفته است
تو را با جاده پیوندی است
نایست مسافر من ....
کوچه های غربت تو را میخوانند
و ستاره هایی که دیشب برایت چیدم رفتند
تو هم برو ولی....
از سوی من هم به غریبی ات بگو :
چه سخت است جدائی....


 

ساعت 12:20 نويسنده مروارید |


یکشنبه سیزدهم مرداد 1387


هنوز همان مسافرم...

هنوز هم سرسپرده ی احساسم
وهنوز آن غریب نیلی ام
که برای تو از خستگی ها ودلتنگی هایم مینویسم
هنوز هم هرشب برایت از ضیافتم با تنهایی و غم خواهم نوشت
و هنوز یک برگ از دفتر خاطراتم را برایت نگه خواهم داشت
تا به رنگ احساست آنرا نقاشی کنی
.

ساعت 9:21 نويسنده مروارید |


یکشنبه سیزدهم مرداد 1387


نگاهم به دوردست ها خیره ماند
به جایی که شب گویی تمامی ندارد
نمی دانم....
شاید بیاید پرستویی به ساحل
تا بگیرم از او نشانی از تو...
شب هم تمام شد مثل تمام شب ها
. رویاهایم پر کشیدند و باز من ماندم
وبرگهایی سفید از دفتر خاطراتم....
با بغض برفی ام برایت مینویسم:
سلام تنهایی
خوش باشی غریبه....

ساعت 9:7 نويسنده مروارید |


شنبه دوازدهم مرداد 1387


آن روز که می آیی
صدایت را از یاد نبرده ام
نگاهت را از کف داده ام
شاید تا آن روز...
چشمهایت را هم از یاد برده باشم.
اگر آرزوها به دل خواهد ماند و چشم هایم به پنجره
وقتی که می آیی آنها را با یک دریا اشک
تقدیمت خواهم کرد
غریبه....

 

 

 

ساعت 19:58 نويسنده مروارید |


شنبه دوازدهم مرداد 1387

 

ماه زیبا بود
وشب گیسوانش را آرام شانه میزد
و تو بر پلک چشمانم میزیستی
و من با حرمت تو تمام شب را بیدار بودم
که اگر پلک میزدم تو پرواز میکردی
ومن......

ساعت 13:46 نويسنده مروارید |


شنبه دوازدهم مرداد 1387


گاه می اندیشم خبر مرگ مرا

 
با تو چه کس خواهد گفت


آنزمان که خبر مرگ مرا میشنیدی ز کسی

 
روی خندان ترا کاشکی میدیدم


              شانه بالا زدنت را بی قید


               وتکان دادن دستت که....
            مهم نیست زیاد
            و تکان دادن سر را که عجب عاقبت مرد؟
           کاشکی میدیدم

ساعت 13:34 نويسنده مروارید |


جمعه یازدهم مرداد 1387


شب عجیبی است و همه در دنیای دیگرند
برای دیدن شکوه چشمانت زیر سایه بان
تاریک خاطرات آرمیده ام.
امشب شعرهای آخرینم را در سکوت اقاقی ها
برایت به یادگار خواهم گذاشت.
نمی دانم شاید آن روز که تو می آیی
من رفته باشم.

ساعت 15:13 نويسنده مروارید |


جمعه یازدهم مرداد 1387



در آنجا بر فراز قله ی کوه
  دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج دیگر
صدایم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
نگاه روشن امیدوارم
زدل فریاد کردم کای خداوند
من او را دوست دارم دوست دارم
صدایم رفت تا اعماق ظلمت
به هم زد خواب شوم اختران را
غبار آلوده و بی تاب کوبید
در زرین قصر آسمان را
ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سخت سنگین را کشیدند
ز طوفان صدای بی شکیبم
به خود لرزیده در ابری خزیدند
ستون ها همچو ماران پیچ در پیچ
درختان در مه سبزی شناور
صدایم پیکرش را شستشو داد
زخاک ره درون حوض کوثر
خدا در خواب رویا بار خود بود
به زیر پلکها پنهان نگاهش
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پرده های خوابگاهش
ولی آن پلکهای نقره آلود
دریغا تا سحرگه بسته بودند
سبک چون گوش ماهیهای ساحل
به روی دیده اش بنشسته بودند
صدا صد بار نومیدانه برخاست
که عاصی گردد و بر وی بتازد
صدا میخواست تا با پنجه ی خشم
حریر خواب او را پاره سازد
صدا فریاد میزد از سر درد
به هم کی ریزد این خواب طلایی
من اینجا تشنه ی یک جرعه ی مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدائی
مگر چندان تواند اوج گیرد
صدایی دردمند و محنت آلود

چوصبح از ره باز آمد
صدایم از صدا دیگر تهی بود
ولی اینجا به سوی آسمانهاست
هنوز این دیده ی امیدوارم
خدایا این صدا را میشناسی
من او را دوست دارم
دوست دارم

 

ساعت 14:37 نويسنده مروارید |


پنجشنبه دهم مرداد 1387



آن روز که رفتی تار کوچک احساسم را در دست گرفتم

و با زبان قلبم نوای رفتن را نواختم

تو رفتی و من در حسرت یک تبسم تو مانده ام

امروز هم مثل دیروز آه که بی تو چه غریبم....
 
غریبه

ساعت 14:51 نويسنده مروارید |


چهارشنبه نهم مرداد 1387

 

 


اگر ببینم که غمگینی

 نشسته آیه های یاس

 
بر چشمانت روم پیش خدا


خواهم مرا زندانی زندان

 غم های جهان سازد

 
تو را آزاد گرداند

  

ساعت 17:12 نويسنده مروارید |


چهارشنبه نهم مرداد 1387

 
دستهایت را چون

 خاطره ای سوزان


در دستان عاشق من بگذار


ولبانت را چون حسی گرم

 از هستی


به نوازش های لبهای

 عاشق من بسپار


      باد مارا خواهد برد

باد مارا خواهد برد

ساعت 17:4 نويسنده مروارید |