پری دریایی کوچولو

پنجشنبه بیست و هشتم شهریور 1387

به تو از تو مینویسم

            به تو از تو مینویسم
             ای تمام هستی من
                  ای امید لحظه هایم
                       ای که بعد رفتن تو
                          شده تیره روزگارم

            به تو از تو می نویسم
      که اگر شبی به دستت برسد پیام قلبم
            تو بخوانی وبدانی
                        که فقط بخاطر
                             شب وروز میپرستم

             به تو از تومی نویسم
                           که اگر که قاصدکها
                                        گذری کند ز کویت
                                                            برساند این دعا را
                                        که نظر نما نگارا
                                        به اسیر عشق رویت
                                        که تو بسته ای گلویش
                                        به کمند تار زلفت
                                                          ودمی نفس نماند
                                                          چو تو روی بر بتابی

              به تو از تو می نویسم
                 سر بال شاپرکها
                 چو به رخصت زمانه گل رخسار تو بیند
                         ز سرای سوته دلها
                                برساند این جفا را
                                 که بسوخت قلب عاشق
                                 و گداخت بال او را
                                 که بگیرد از لب تو
                                 قدح شهد شفا را

                به تو از تو می نویسم
                           به سترگ سنگ خارا
                                      نکنم تو را فراموش
                                                که اگر گذر نمودی به مزار بینوایان
                                                                  تو ببینی وبدانی
                                                                  که بگور من نشانی
                                                                  شده سنگ زندگانی
                            و گرم به روز آخر
                            به اذان دهد رحیلم
                            که هلا رسیده محشر
                            زمکان خود نخیزم
                          چو تو را کنم فراموش
                                                              شعر:آرشام

ساعت 1:3 نويسنده آرشام |

فراموشم کن

پنجشنبه بیست و هشتم شهریور 1387

به تو می نویسم

به تو می نویسم از خود
که خبر ز من نداری
که به باد رفته هستی
وتمام لحظه هایم
به هوای دیدن تو
شده غرق می پرستی
به تو می نویسم از خود
به طلوع صبح فردا
که بریده ام ز دنیا
نفسی نمانده جانا
ویگانه آرزویم
شده اینکه مالک الموت
کند از جهان رهایم
به تو می نویسم از خود
که کنی مرا فراموش
که ز تقدیر، زمانه
بسرود عاشقانه
بنواخت تارم از شور
وببافت پودم از درد
وبرید رجعم از آه
که مرا کنی فراموش

شعر:آرشام

ساعت 1:3 نويسنده آرشام |

آینه

چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387

آینه جلوه ی تنهایی ماست

آنچه در آینه پیداست فقط فاصله هاست

ما در این فاصله ها تنهایم

تو بیا فاصله ها را بردار

بشکن آینه را

پشت آن آینه قلبی ست که تنهاست

...تو را می خواند

شعر:آرشام

ساعت 19:50 نويسنده آرشام |

چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387

قسمم دادی به بال شاپرك!

قسمم دادی به پر سنجاقك!

باورت كردم !!!

به تقدُس چشمهایت،

باورت كردم!!!

برای همین است كه هنوز هم، كنار روزمرگی هایم،

تنها نام توست كه به گوش می رسد.

تنها یاد توست كه هـــر شب در خاطرم خیمه می زند

آدمها مثل کتاب می مونن :

از روی بعضی ها باید مشق نوشت

از روی بعضی ها باید جریمه نوشت

بعضی ها را باید نخونده انداخت دور

بعضی ها را باید چند بار خوند

تا معنیشون را بفهمی ...

(مثل تو)

ساعت 17:51 نويسنده مروارید |

سه شنبه بیست و ششم شهریور 1387

چشم هایم را میبندم!

تنهایی تو اینجاست.

روی سینه ام دراز کشیده

حرف میزند

آن قدر....

که باز هم خواب از چشم هایم می افتد

و اشک هایم

چون دانه های درشت انار

روی سفیدی متکا

و حالا نمیدانم؟

چند شب میگذرد...

چند پاییز...

چند سرما؟

که بعد از رفتن تو...

تمامی لحظه هایم را

لباس هایم را

کفش هایم را

جان خسته ام را

عرقی سرد فرا گرفته

ساعت 11:18 نويسنده مروارید |

دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387

به باز آمدنت چنان دلخوشم

که طفلی به صبح عید

پرستویی به ظهر بهار

ومن به دیدن تو

چنان در آینه ات مشغولم

که جهان از کنارم می گذرد

بی آنکه سربرگردانم

در فصلهای هجران هم میتوان

عاشق بود

قطار می‌رود...

تو می‌روی...

تمام ایستگاه می‌رود...

و من چقدر ساده‌ام....!!!

كه سال‌های سال

در انتظار تو

كنار این قطار ِ رفته ایستاده‌ام

و همچنان

به نرده‌های ایستگاهِ رفته

تكیه داده‌ام!!!

ساعت 17:3 نويسنده مروارید |

همه را می بخشم

جمعه بیست و دوم شهریور 1387

سر من خورده به سنگ
همه دنیا به سرم میچرخد
چه فرح بخش و چه زیباست
عجب احساسی
همه گویند که عقلم شده بیرون ز سرم
چه قدر خوب سخن میگویند
چه قدر صاف وزلال
من که دیوانه ام وخیره به ماه
ونه از صحبت آنها آگاه
یکی ازحیله ی سپتامبر سخن می گوید
یکی از سحر ودعا
کسی از جهل و جنون
آن یکی آتش وخون
یکی از سکس خودش با مادر !؟
دیگری از تو،- خدا- می گوید
که تو ابلیس کشیدی به بند
روزه می گیرد چند
سر من خورده به سنگ
همه بر جهل من ایمان دارند
و چه بی ترس سخن می گویند
ان یکی اکس ترکانده توهم زده است
پرده ی عصمت خواهر همه بر هم زده است
دیگری مست وغزل خوان خداست
نه که از وحشت نار
وعده ی نان وغذاست
یکی از قدرت دجال زمان می گوید
یکی از100 شدن قیمت نان می گوید
....وچه خوب است جنون
همه بر دور سرم می گردند
همه بی ترس سخن می گویند
سر من خورده به سنگ
من خدا هستم واز عرش سخن می گویم
به تو از راحتی روز جزا می گویم

همه را می بوسم
همه را می بخشم

شعر :آرشام

ساعت 16:52 نويسنده آرشام |

ققنوس

جمعه بیست و دوم شهریور 1387

خداوندا نمیگویی ؟

چه بد کردم که در دنیا

بدرد عشق و از معشوق

واز مهری که در او نیست

می سوزم

ومیدانم در آن دنیا

به کفران می رحمت

که در جام محبت

عشق را بر من تو نوشاندی

باز خواهم سوخت

خداوندا نمی گویی؟

چرا عاشق شود شیدا

زشور عشق بی معنا

واز تلی که آتش میزند

بر آن جفای دست بی مهری

که خاکستر کند قلبی

به بد نامی شود رسوا

خداوندا نمی گویی؟

چرا هرگز همان دستی

که آتش میزند هستی

نمی سوزد

و آن قلبی که بیرون میکند

مستی که از جام تو می نو شد

نمی میرد

خداوندا نمیگویی ؟

ولی من خوب میدانم

که آن عشق همایونی

که چون ققنوس می سوزد

هبوط بخت عاشق را

همان دستان بی مهری که

بر هستی شرر افکند را

مسخ خواهد کرد

وخود اینبار

به بال شوق پرواز

همان معشوقه ی بی دین

چو خاکستر شود بر باد

شعر:آرشام

برگرفته از وبلاگ:http://www.qoqnos.blogfa.com/(ققنوس"آرشام")

ساعت 16:49 نويسنده مروارید |

جمعه بیست و دوم شهریور 1387

تو من باش!

تو در هنگامه ی روز خیابانها وبرزنها برایم گوشه دنجی!
تو باخود هدیه ناب سکوت ، آورده ای اینک از آغوشت که بر من میگشائی ،
-نقد آرامش
نثار پیکر من میکنی ای دوست!
زمانی که بجان میآیم از گرد وغبار تیره این شهر
به بارانی فضای روشنت ،لب تشنه ، میآیم زیر آسمان تو
که آشوب تگرگش ریزش زیبای مروارید و مرجان است
تو با من باش
مرا ،تنها ، تو ، دراین نا امیدی ها ، پذیرا شو!

(عباس طباطبائی از بهبهان)

برگرفته وارسال شده توسط www.roz-siah.blogfa.com از مجله ای قدیمی

ساعت 0:56 نويسنده آرشام |

پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1387

مرا اهلی کن .

مرا با دستانت آشتی بده .

مرا در سرزمین وجودت رهاکن .

مرا در قلبت آشیان بده .

بگذار هزار بار در تو بمیرم

وهزار بار در تو متولد شوم .

مرا در دریای چشمانت غرق کن .

مرا اهلی کن .

من غریبه ام .

من از این دیار نیستم .

من گمشده ام تو مرا پیدا کن .

مرا هزار بار درمن صدا کن .

من عاشق صدای دلنشین توام .

مرا اهلی کن .

من به غربت عادت ندارم .

من زود می شکنم .

من زود می بازم .

و تو مرا اهلی کن

و مگذار بیهوده بپوسم .

بعد از مدتها بازم دیدمت

چه قدر تغییر کرده بودی

دیگه مثل گذشته بی تفاوت نبودی

میخواستی یه چیزی بگی

میخواستی بگی.............

ولی حیف که دیگه دیر شده بود

خیلی وقته که تو گذشته هام زنجیر شدی

خیلی وقته که دیگه آرزوی داشتنتو ندارم

خیلی وقته که بدون یاد چشمات خوابم میبره

خیلی وقته که فریاد زدم

خداحافظ عشق قدیمی من

گفته بودی

دلتنگی هایم را با قاصدک ها قسمت کنم

تا به گوش تو برسانند.

می گفتی

قاصدکها گوش شنوا دارند

غم هایت را در گوششان زمزمه کن

و به باد بسپار .

من اکنون صاحب دشتی قاصدکم.

اما مگر تو نمی دانستی

قاصدکهای خیس از اشک

می میرند؟

888881111111111888811111111118888888888888888888888888888888888888888888888 888811111111111188111111111111888888888888888888888888888888888888888888888 888811111111111111111221111111888888888888888888888888888888888888888888888 888811111111111111111221111111888888888888888888888888888888888888888888888 888881111111111111111221111118888888888888888888888888888888888888888888818 888888111111111111111111111188888888888888888888888888888888888888818881118 888888811111111111111111111888888888888888888888888888888888888881118881118 888888881111111111111111118888888888888888888888888888888111188881118881118 888888888811111111111111888888888888888888811118881111881111118881118881118 888888888888111111111188888888888888888118881118881118811188111881118881118 888888888888881111118888888888888811111118881118111888111188111181118881118 888888888888888888888811188888111811188888888111118888111188111181118881118 888888888888881111888811188888111811188118888811118888111188111181118881118 888888818888811111188881118881118811111118888811188888811188111888111111188 881881118888111881118881118881118811111118888811188888881111118888811111888 111881118881111881111888111811188811188888888811188888888111188888888888888 111881118881111881111888111811188811188118888811188888888888888888888888888 111881118881111881111888111811188811111118888888888888888888888888888888888 111881118888111881118888811111888888888888888888888888888888888888888888888 111881118818811111188888881118888888888888888888888888888888888888888888888 111881111118881111888888888888888888888888888888888888888888888888888888888 111881111118888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888 111881188888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888 111888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888 188888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

ساعت 13:32 نويسنده مروارید |

دوشنبه هجدهم شهریور 1387

در راه رسیدنـــ به تو گیرمـــ که بمیرمــــ ...

اصلا به تو افتاد مسیرمــــ که بمیرمــــ ...

یکـــ قطره یـــ آبمــــ که در اندیشه یــــ دریا...

افتادمــــ و باید بپذیرمــــ که بمیرمــــ...

خاموشـــ مکنـــ آتشـــ افروخته امــــ را...

بگزار بمیرمـــ که بمیرمــــ که بمیرمــــ...

ای عاشق در انتظار چه نشستی

در انتظار باد های پاییزی،

بارانهای بهاری

برگهای زرد و یا شکوفه ای ارغوانی

در انتظار کدامی ، انتظار بیهودست

پنجره را باز کن جدار را بشکن غبار را بشوی

وخاطره ها را به خاطره ها بسپار تا پایان ،

پایانها مانده است

این است زندگی این است روزگار

لحظه ها در گذرند و زمان میگذرد

و من اینجا دلتنگ در پس ثانیه ها

تا که این عقربه ها وقت پرواز مرا ثبت کنند

منتظر باید بود و سکوت باید کرد

تا که دل تنگ شود

همدم بغض سکوت من بی رنگ شود

کاش او می دانست اوج رویای من است

و در این دغدغه ثانیه ها بال پرواز من است

نگرانم فردا بی تو با عقربه ها به کجا باید رفت؟

به چه امید سفر باید کرد؟

بی تو ای تک گل رویایی من به چه دل باید بست؟

به کدامین عشقی بال و پر باید بست؟

کاش تا اخر راه شمع راهم بودی

و در این تنهایی هم صدایم بودی

تا فراسوی زمان در کنارم بود

ساعت 15:41 نويسنده مروارید |

یکشنبه هفدهم شهریور 1387

به تو که فکر میکنم از همیشه بهترم

وسط غربت آب صدفی شناورم

به تو که فکر میکنم ساز خوش صدا منم

رقص یک پر در هوا رقص واژه ها منم

چه قدر غریبانه به لحظه های زندگیم

رنگ آشنایی زدی و رفتی .

تو را هیچ وقت از خاطر نمی برم

که تو آشناترین غریبه ی من بودی ...

ساعت 23:2 نويسنده مروارید |

شنبه شانزدهم شهریور 1387

مهربانم.ای خوب!

یاد قلبت باشد.یك نفر هست كه اینجا بین آدمهایی.

كه همه سرد و غریبند با تو تك وتنها. به تو می اندیشد

وكمی. دلش از دوری تو دلگیر است...

مهربانم.ای خوب!

یاد قلبت باشد.یك نفر هست كه چشمش به رهت دوخته بر در مانده وشب وروز دعایش اینست.

زیر این سقف بلند. هر كجایی هستی.به سلامت باشی. و دلت همواره. محو شادی وتبسم باشد...

وقتی ازم پرسیدند

عشق چند بخشه

زود دستم رو بالا کردم و گفتم

یک بخشه

ولی وقتی عاشق شدم

دیدم سه بخشه:

1 - عطش

2 - شوق با تو بودن

3 - قصه پر غصه از تو دور بودن

من اگر اشک به دادم نرسد می شکنم

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

بر لب کلبه ی محصور وجود،

من در این خلوت خاموش سکوت،

اگر از یاد تو یادی نکنم، می شکنم

اگر از هجر تو آهی نکشم

تک و تنها،می شکنم

به خدا می شکنم

اگر قرار باشد یک چیز دیگر باشم

اشکهای تو میشوم

تا توی چشمانت متولد بشوم

روی گونه هایت زندگی کنم

و بر روی لبانت بمیرم

در پس پنجره کسی هست که مرا میخواند...

باران نم نمک می بارد

که چه زیباست صدایش...

چه طنینی دارد

انتظارم به پایان آمد

قاصدکم خوش خبر بود بوی او را می داد...

خبر از او آورد!!!

خنده هایت که چه زیبا بود...

دست هایت که چه با محبت...

چه زود گذشت

و نمی دانم چگونه گذشت...

ای کاش تنها میدانستم چه شد بر من...

چه شد بر تو...

آه که چه بیهوده می اندیشم

صبر پایان همه ی انتظار هاست...

ساعت 19:45 نويسنده مروارید |

پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387

تا به حال زیر نجوای باران زیسته ای ...

تا به حال زیر تپش های آسمان رقصیده ای ...

رقص هر لحظه به رنگ تنهایی ...

در سکوت مروارید های آسمانی ...

تا به حال هم رنگ این آسمان گشته ای ...

تا به حال هم صدای این سرود گشته ای ...

تا به حال گوش به این آسمان لاجوردی دوخته ای ...

این صدای گریه هر پری که دور افتاده از این همه زیبایی ...

زیبایی چشمان خیس تو ...

زیبایی آن صورت درخشان تو ...

زیبایی آن صدای گیرای تو ...

هر لحظه اشکی پشت اشکی می چکد...

تا که شاید ببارد در نگاه ماه تو ...

تا که شاید پیوندی دهد دستان تو ...

در نگاه گم گشته این آسمان در دیدار تو ...

تا به حال زیر قطرات باران گم گشته ای...

تا به حال در سکوت این همه نجوا بیدار گشته ای...

این همان خواهش دیدار توست ...

این همان گم گشته امید در دیدار توست .....

ای همراه بهترین روزهای زندگیم نبودنت را باور نمی کنم

با اینکه می دانم محال ترین آرزوی من بوده ای ای همسفر جاده تنهاییم

دیری است که به امید با تو بودن نفس می کشم

و به انتظار دیدار تو زنده ام

با اینکه بارها گفته ای دیگر برنمی گردی

ای هم درد با غصه هایم هنوز هم شریک لحظه های غم و شادی من هستی

و من هنوز هم با کسی جز تو درددل نمی کنم

با اینکه می دانم در کنارم نیستی

ای هم دل با قلب شکسته ام قلبم برای تو می تپد

و تنها تو می توانی مرهمی بر زخمهای کهنه اش باشی

با اینکه تو خودت قلبم را شکسته ای ای هم آغوش شبهای بی کسی ام

هر شب یاد تو را در آغوش می کشم تا به خواب روم

و پلکهایم به امید دیدن تو در رویا سنگین می شوند

با اینکه تو آنقدر دوری که حتی در رویا هم نمی توانم به تو دست پیدا کنم

ای همزبان بی صداترین فریادهایم

حتی وقتی سکوت تنها حرفی است که برای گفتن دارم

عشق تو را با تمام وجود فریاد می کشم

با اینکه می دانم گوشهایت صدای بی صدای دردهایم را نمی شنوند.........

سرگردان و تنها در میان سکوت مبهم خیال بر دیوار خاطرات تکیه زده ام .

دیرگاهیست که قفل پنجره امید را در کوره راه امید های نا تمام دلم جا گذاشته ام .

چقدر تلخ است لحظه ایی در میان اشک و آه چقدر روحم طوفانی و تاریک است

وقتی تمام ابرها در من میبارد .

تو می گویی کدامین زمستان در چشمانم نشسته که این چنین تلخ می گریم .

نگاه کن! نگاه کن آسمان را.....

چقدر آبی است چون تمام ابرهای دنیا را به من داده تا چشمانم ببارد

درد زمستان را.....

ساعت 14:48 نويسنده مروارید |

پنجشنبه هفتم شهریور 1387

همچو من وصل تو را هیچ سزاواری هست؟...

یا چو من هجر تو را هیچ گرفتاری هست؟...

دیده‌ی دهر به دور تو ندیده است به خواب...

که چو چشمت به جهان فتنه‌ی بیداری هست...

ای تماشای رخت داروی بیماری عشق...

خبرت نیست که در کوی تو بیماری هست

ساعت 14:32 نويسنده مروارید |

یکشنبه سوم شهریور 1387

وقتی که زمستون شد

وقتی زمین خوردم

وقتی شکستم

وقتی که تمام تکه تکه های وجودم زیر پای عابرای سنگدل ریخت

و عابرای یخی قصه مرا با بیرحمی لگد مال کردن

وقتی که داشتم می مردم

و اشک چشمام روی گونه های یخ زده ام میریخت

تو اومدی

با بهار وجودت

با گرمی نگاهت

با داغی نفسهات

و با دستای مهربونت

تکه های وجودمو جمع کردی

و با آرامشی که خاص وجود مهربونت بود

اونارو به هم چسبوندی

منو از نو ساختی

بعد منو که شبیه یه عروسک بی روح بودم گذاشتی

روی طاقچه ی اتاقت

و انقدر برام از عشق خوندی و

خوندی.................

و خوندی...............

تا یه روز صبح احساس کردم

که دیگه سردم نیست

زمستون از وجودم رفته بود

جاشو داده بود به بهار

سینه ام پر از حرارت بود

و احساس میکردم

جوانه زدن اولین گل عشقو تو وجود خسته ام

که هر روز بزرگ و بزرگتر میشد

ومنم عاشق و عاشق تر میشدم

حالا تو شدی خالق من

منم شدم مخلوق تو

و عاشق تو

و هر روز تو رو میپرستم

هر روز..............

ساعت 19:41 نويسنده مروارید |

شنبه دوم شهریور 1387

دلم را که از دست می دادم.

نه، نه، خودم راکه از دست می دادم

خیال میکردم

تمام دنیا را به دست خواهم آورد

و تو مال من خواهی شد.

اما چه زود فهمیدم

که دیر شده است

و چقدر دیر شده بود.

دیگر نه خودم را داشتم، نه تو را و نه تمام دنیا را.

همه چیز را از دست داده بودم،

همه چیز....

و چقدر دنبال تمام آن چیزهایی گشتم که گم کرده بودم

اما دیگر یادم نمی آمدچه چیزهایی را گم کرده ام

حالا مات و مبهوت و حیران نمی دانم سر از کجا دراورده ام

و نمی دانم چه چیزی جای منی را که گم گشته ام گرفته است.

بیا و ویران کن وجودم را ،

آجرهای سنگی بی احساس را بردار و مرا از نو بساز ،

زیر پایم سیمان بریز تا از جایم تکان نخورم .

جای چشمهایم آینه ای بگذار تا من

کور شوم و تمام دنیا خودشان را ببینند.

و آونگ ساعتی راپیدا کن و در دلم بگذار

تا لحظه های باقیمانده عمرم را

به لحظه های فراموش شده خاطراتم پیوند دهد

دستها، گوشها و لبانم را... .

فقط از پشت آینه ها جایی بگذار برای اشک ریختنم

تا هیچکس گریه کردنم را نبیند

و باز پتک بی اعتناییت را بردار و بر سرم بکوب ،

بیل و کلنگ ات را بر دار و بشکن مرا

نمی دانم !

این من نیستم ، بیا و مرا در هم شکن .

بیا و ... .

ساعت 19:0 نويسنده مروارید |

گلشیفته فراهانی در هالیوود

جمعه یکم شهریور 1387

گلشیفته فراهانی بازیگر جوان کشور به خاطر بازی گلشیفته فراهانی و لئوناردو دی کاپریو

در فیلم سینمای هالیوود ممنوع الخروج شد.

براساس اخبار خبرگزاری ها، گلشیفته روز سه‌شنبه در فرودگاه مهرآباد برای سفر به هالیوود آمریکا و دریافت پیشنهاد جدید بازیگری خبر ممنوع الخروج بودن خود را از ماموران فرودگاه شنید.

ممنوع الخروج بودن گلشیفته به خاطر بازی در فیلم «مجموعه دروغ» Body of Lies به کارگردانی «رایدلی اسکات» است که قرار است 10 اکتبر (19 مهر) در سینماهای آمریکا اکران شود.

گلشیفته در این فیلم که نخستین تجربه کار او در هالیوود است در کنار «لئوناردو دی کاپریو» و «راسل کرو» ایفای نقش کرده است.

اگرچه خبر ممنوع الخروج شدن گلشیفته روی خروجی اخبار کشور قرار گرفته اما وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که دستگاه رسیدگی به اینگونه امور است، تاکنون نسبت به این خبر واکنشی نشان نداده است.

مجموعه دروغ

سایت رسمی فیلم

http://bodyoflies.warnerbros.com/

فراهانی اولین بازیگر کشور است که درعین حال که در ایران سکونت دارد در یک فیلم هالیوودی ایفای نقش کرده است.

کمپانی «وارنر برادرز پیکچرز» هفته گذشته تیزرجدیدفیلم مجموعه دروغ را پخش کرد.

این فیلم درمورد یک روزنامه نگار آمریکایی است که در عراق زخمی شده و سازمان اطلاعات جاسوسی آمریکا، سیا، او را برای ردیابی یکی از رهبران القاعده در اردن استخدام کرده است.

در این فیلم دی کاپریو در نقش مامور سیا که به تازگی با پای شکسته از جنگ در عراق بازگشته، برای نفوذ در شبکه تروریستی «سلیمان» باید ابتدا حمایت مامور کهنه کار و زیرک سیا با بازیگری «راسل کرو» و هم دوره‌ای دانشگاه او را جلب کند که رئیس اطلاعات جاسوسی اردن و مظنون به تروریست است.

گلشیفته در این فیلم نقش یک پرستار را در عراق بازی کرده و سلیمان مامور القاعده به او دل بسته است.

فیلمی درمورد اسلام

اسکات رایدلی کارگردان این فیلم اعلام کرد: این فیلم درمورد اسلام است. یک فیلم جالب با بهره گیری از خلاقیت است که تمام موضوع داستان را به نمایش می گذارد.

در این فیلم از زبان خشونت، صحنه های شکنجه، قتل و انفجار برای مبارزه با تروریست ها استفاده شده است.

داستان فیلم براساس کتاب «دیوید ایناتیوس» Ignatius مقاله نویس واشنگتن پست نوشته شده که نام آن را از «خانه دروغ» (House of Lies) به مجموعه دروغ تغییر دادند. ساخت آن از سال 2006 در واشنگتن دی سی، بخش هایی از اروپا و کشور مغرب شروع شد.

فیلمبرداری این فیلم با بازی دی کاپریو در نقش اصلی و کرو در نقش دوم دسامبر سال گذشته میلادی پایان یافت.

قرار است این فیلم ماه آینده در شست و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز نمایش داده شود.

سیستم پخش ترنر امتیاز فیلم را برای پخش در شبکه های «تی بی اس» و «شبکه تلویزیونی ترنر» خریده است.

حضور ایران در هالیوود

خبر بازیگری گلشیفته فراهانی در فیلمی به کارگردانی رایدلی اسکات که در انگلیس لقب شوالیه گرفته، در بسیاری از سایت های سینمای غرب ازجمله بخش فیلم «یاهو» توجه همگان را به خود جلب کرده است.

بازی یک هنرمند ایرانی در فیلم اسکات یک امتیاز هنری در کارنامه او محسوب می‌شود زیرا اسکات کارگردان فیلم های برتر و پرفروش «گلادیاتور» ، «اجنبی» و «گنگستر آمریکایی» است که ازجمله پرفروش ترین فیلم های سینمای هالیوود هستند.

علاوه بر گلشیفته، بیژن دانشمند در نقش پزشک سفارت و جانان فردوسی در نقش شاهزاده امارات متحده عربی در این فیلم بازی کرده اند.

اگرچه راسل کرو اعلام کرده با توجه به نقش دولت و سیاست خارجی آمریکا در فیلم، بعید است که این فیلم از محبوبیت بالا برخوردار شود اما اکران این فیلم در سینماهای آمریکا با استقبال ایرانیان روبه‌رو خواهد شد و این امر فروش فیلم را بالا خواهد برد.

پیش از گلشیفته، شهره آغداشلو با بازی در فیم «خانه‌ای از ماسه و شن» در کنار «بن کینگز لی» هنرپیشه نام آشنای هالیوود خبرداغ دنیای سینمای دخل و خارج از کشور بود.

حضور آغداشلو در این فیلم راه او را برای بازی در فیلم ها و سریال های تلویزیونی و مجری‌گری تلویزیون در آمریکا هموار کرد.

کارنامه هنری گلشیفته فراهانی

گلشیفته فراهانی بازیگر 25 ساله کشور کار هنری خود را در سن شش سالگی در تئاتر آغاز کرد.

او در خانوده ای هنری بزرگ شده است. بهزاد فراهانی پدر گلشیفته کارگردان تئاتر و بازیگر سینما و تلویزیون است و خواهرش شقایق فراهانی در بسیاری از فیلم ها بازی کرده است.

آخرین فیلمی که در کشور بازی کرده، سنتوری به کارگردانی داریوش مهرجویی است که اعتیاد یک هنرمند را در جامعه‌ای ریاکار به تصویر کشید. وزارت ارشاد اجازه نداد سنتوری در کشور اکران شود اما مردم به سی دی های فیلم دسترسی پیدا کردند.

فیلم میم مثل مادر ساخت کارگردان فقید رسول ملاقلی پور یکی از فیلم های بسیار عاطفی است که گلشیفته به عنوان یک مادر بیمار و تنها حامی فرزند معلولش در آن ایفای نقش کرده است. این فیلم سال گذشته ازسوی بخش خارجی اسکار به عنوان سینمای ایران انتخاب شد.

گلشیفته توانست بازی در فیلم کارگردان کرد کشور بهمن قبادی به اسم نیوه مانگ را نیز تجربه کند، فیلمی که جایزه صدف طلایی جشنواره سن سباستین اسپانیا را نصیب قبادی کرد.

گلشیفته زمانی که تنها 15 سال داشت با بازی در فیلم درخت گلابی، سیمرغ بلورین بخش رقابت های بین المللی جشنواره فیلم فجر را به دست اورد.

منبع: http://www.mardomak.org/

ساعت 21:30 نويسنده آرشام |