سلام به همه
پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387
به نام حقیقت
سلام به همه ی دوستان من آرشام هستم ۲۶دانشجوی فلسفه تو این وبلاگ که مروارید عزیزم به من افتخار داد تا در کنارش باشم میخوام از وبلاگ های دوستان خوبم کمک بگیرم و با اجازه از همه ی وب نویسان عزیزم از نوشته هاتون استفاده بکنم تا وبلاگــــــــی اشتراکی از مطالب جالب و خوندنی منتشر شده از همه ی دوستانی که مطالبشون میتونه مفید باشه ایجاد بکنم . از همتون دعوت میکنم که اگه مطلب جالبی دارین بصورت خصوصی برام بفرستید تا بعد از باز بینی وبررسی به نام خودتون وبا ذکر نام وبلاگتون منشر بکنم.
قطعا با کمک شما وبلاگی پر بارو ارزشمند خواهد بود. جایی که همه میتونن حرفشونو بگن وافکار واندیشه هاشونو با دیگران در میان بذارن.
در صورتی که مطالبتون طولانی بود و با محدودیت ارسال مواجه بودید اونو به این ادرس بفرستید. وحتما تو قسمت Subject:بنویسید shaparak یا شاپرک
arsham_salim@yahoo.com
مطمعن باشید تو این وبلاگ گوشی هست حرفاتونو می شنوه چشمی که نوشته هاتونو میخونه و فکری که به اونها می اندیشه و بها میده. اگه سوالی هم دارید میتونید بپرسید اگه مقدور بود جوابشو میدم و اگه توان پاسخگویی نداشتم با ارایه ی اون در وبلاگ از دوستان کمک میگیریم تا پاسختونو بگیرید. البته برای خوندن مطالب در بخش نویسندگان ارشام یا مروارید رو انتخاب بکنید تا وب کمی خلوت تر بشه و اذیت نشید.
ساعت 18:58 نويسنده آرشام
|
پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387
امروز میخوام شما رو بیشتر با کاربرای بلاگفا آشنا کنم!
۱- ذوق زده!!! این کاربر وقتی لاگین میکنه به بلاگفا تیــــز میره آخرین نظرات خوانندگان رو کلیک میکنه! حالا تا الان اصلا انتظار نداره ۱ نفر هم با چرندیاتی که کپی پیست کرده واسش کامنت گذاشته باشه. به هر حال میره میبینه ۱ دونه کامنت واسش اومده! بعد شروع میکنه به ویرایش و خط کشی کردن کامنت زبون بسته و دست میبره تو کامنت طرف! اول کامنت رو مطابق میل خدشون ادیت میکنن بعد هم جواب ایشون رو زیر همون کامنت مینویسن!.
این کاربر بخاطر اینکه فک میکنه وبلاگش به اندازه سایت یاهو ویزیتور داره به خدش زحمت نمیده بره تو وب کسی که نظر گذاشته جواب بنویسه و منتظر میشینه تا طرف دوباره بیاد تو وب اینو جوابشو ببینه! حالا غافل از اینکه اون طرف اصلا نمیدونه آدرس وب این چی هست و شانسی روی یه لینکی کلیک کرده یه شب اومده نظر نوشته و بعدشم یادش رفته اصلا واسه کی نظر گذاشته...
۲- ریلکس!!!. این خیلی باحاله! مثل همین هلیــــش و اویــــل خدمون! اینا وقتی به بلاگفا لاگین میکنن دوباره تیز میرن آخرین نظرات خوانندگان رو کلیک میکنن! بعد کافیه یه نفر اونجا نوشته باشه "الف" یا "ب" فوری وب سایتشون رو کلیک میکنه و میره باهاشون فامیل میشه... این کاربر دیگه کل وقتش با کامنت گذاشتن واسه فامیلاش پر میشه...
۳- خطرناک!!! اینا معمولا در مورد هک و هک کردن مینویسن! واسه اینا کامنت نذارین! چون در جواب کامنتتون در جریانات آزمون و خطاشون برای یادگیری بهتر هک کردن وبلاگتون هک میشه و نمیتونین جوابشون رو ببینید...
۴- خبری!!! اینا معمولا وبلاگشون خبرنگاری هست! قسمت درباره وبلاگشون هم راست هست! اینا وقتی لاگین میکنن به بلاگفا اول میرن یه پست جدی و خبری جدید میزنن تو وبلاگشون! بعد میان قسمت نظرات! نظرات اینا معمولا زیاد هست چون خیلی به هم لینک میدن.... واسه اینا حتما باید یه کامنت علمی گذاشته باشی یا اسم همه وزیر وزرای مملکت رو بلد باشی تا جوابتو بدن... مثلا دست کم باید در مورد قیمت نفت تو بازار جهانی یا تورم و اینا بنویسی تا آدم حسابت کنن و بیان نظر بذارن!...
۵- مامور سی آی ای!!! اینا قسمت کامنت های وبلاگشون رو اصولا میبندن! هر چی بگردی تو وبلاگشون میبینی هیچ جا نظر دادن رو باز نذاشتن! اینا سرشون شلوغ هست و دارن به نظریه زمان انیشتن فک میکنن...
۶- عشقی ذوق زده!!! اینا وبشون پر از قلب و عکسای قلب های نشکسته و سالم و خشگل و قرمز هست! اینا وبلاگ ساختن که با یکی دوست بشن و اگه دختر باشه که منتظر جانی دپ هست! که از یه وبلاگ زپرتی بیاد اینو پیدا کنه و اگه پسر باشه منتظره هیلاری داف از یه وب زپرتی دیگه بیاد اینو پیدا کنه و واسش کامنت بذاره! اصولا اینا وقتی واسشون یه خط کامنت میذاری فورا همون هیــــلاری داف و جانی دپ میاد تو ذهنشون و میرن واسه انجلیا یا جانی جان نظر میذارن! اونم پنجاه خط که وای چه دنیای بدی هست و تنهام و خسته شدم کمکم کن و اینا... اینا هم یه یکماهی یا کمتر با هم کامنت خصوصی بازی میکنن تا ایدی یاهوی همدیگه رو بگیرن! بعد تو یاهو فقط یکساعت کار داره! این میگه کجایی؟ عکستو بده... بعد بیخیال میشن...
۷- شکست خورده عشقی!!! واسه اینا وقتی کامنت بذاری باید حواست باشه حتما تو کامنتت فحش به دنیا و این چیزا زیاد بنویسی که باهات احساس همدردی بکنه و زحمت بخدش بده بیاد جواب کامنتتو بذاره! آخه بابا حوصله نداره دیگه! تو هم مراعات کن زیاد واسش کامنت نذار! نمیخواد جو بگیرت و دلت واسش بسوزه و بخوای جای اونی که رفته رو واسش پر کنی زورکی!
۸- مدل تنبل!!! اینا خیلی زرنگ هستن! میرن تو وبلاگ های مردم! اصلا نمیخونن وب طرف رو و فقط واسش یه شکلک گل یا رضایت یا اون علینک دودی رو میذارن و میان بیرون! یا مینویسن وای چه وب قشنگی! همین! یا وبت خیلی عالیه! همین! از چاخان! بعد انتظار دارن اونی که واسش یه گل گذاشتن بیاد براشون طومار کامنت بنویسه به کیلوگرم...! اینا روزی حدودی ۱۰۰ تا وب بیشتر سر میزنن و هنوز وبلاگ طرف لود نشده اینا کامنتشونو گذاشتن و رفتن...
۹- کار کشته!!! این مدل مربوط به اونایی میشه که وبلاگشون ۲ - ۳ سال بیشتر عمر داره و تو این مدت اینقدر کار کردن که دیگه چم و خم راه رو یاد گرفتن و حرفـــــــــــــــــه ای ۲ شدن! هم درست نظر میذارن! هم درست مینویسن! هم که تونستن وبشون رو سه سال حفظ کنن و تو این مدت ناراحت روحی پیدا نکردن یا با همسرشون دعواشون نشده که بیان وبشون رو حذف کنن!!!
از وبلاگ: http://shick.blogfa.com/
ساعت 17:56 نويسنده آرشام
|
چهارشنبه سی ام مرداد 1387
مداد رنگیها مشغول بودند....... بجز مداد سفید......
هیچکس به او کار نمیداد......همه
میگفتند: تو به هیچ دردی نمیخوری.... یک شب که
مداد رنگی ها توی سیاهی کاغذ گم شده بودند....
مداد سفید تا صبح کار کرد....
ماه کشید...
مهتاب کشید...
وآنقدر ستاره کشید که
کوچک و کوچکتر شد.... صبح توی جعبه مداد رنگی ها....
جای خالی او.....با هیچ رنگی پر نشد.
ساعت 9:48 نويسنده مروارید
|
دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387
عشق درد است و درمان نیز هم
عشق وصل است وهجران نیز هم
عشق حی است وحیوان و حیات
عشق رنج است وسامان نیز هم
عشق زهر است وتریاق وشفا
عشق خمر است و خم اران نیز هم
عشق شور است وشیدایی و غم
عشق عبد است وسلطان نیز هم
(از : آرشام عزیز )
ساعت 19:49 نويسنده مروارید
|
جمعه بیست و پنجم مرداد 1387
طبق معمول برقا رفته ومن تو اتاقم تنها نشستم
هجوم سایه ها رو حس میکنم که با گذشت هر ساعت بیشتر و بیشتر میشن
اتاقم بهم ریخته س درست مثل افکارم
توی ذهنم میگردم دنبال گذشته ها
ولی همش پر از تنهاییه
به سرنوشتم فکر میکنم
قطره های اشکمو حس میکنم که روی لباسم میریزه
سرنوشتو میبینم که داره لبخند تمسخر آمیزشو به رخم میکشه
و بهم میگه تو چه بخوای و چه نخوای من کار خودمو میکنم
بعد من میخندم یه خنده ی عصبی
و بعد با تمام وجودم گریه میکنم برای همه چی
برای آرزوهایی که فکر میکردم امیدن
ولی نمیدونستم که آرزوهای محالن
با اینکه کوچیکن ولی همشون محالن
تنهایی جزیی از زندگی منه
و این تنهایی که عاشقانه منو دوست داره
نه هیچ کس دیگه ای
منم سعی میکنم دوسش داشته باشم
حالا اشکامو پاک میکنم و تنهایی رو با تمام وجودم در آغوش میکشم
و صورتشو میبوسم
حالا دیگه همه جا پر از سایه شده
ساعت 19:52 نويسنده مروارید
|
جمعه بیست و پنجم مرداد 1387
باز هم قلبی به پایم افتاد
باز هم چشمی به رویم خیره شد
باز هم در گیر و دار یک نبرد
عشق من بر قلب سردی چیره شد
باز هم از چشمه ی لبهای من
تشنه ای سیراب شد . سیراب شد
باز هم در بستر آغوش من
رهروی در خواب شد در خواب شد
بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز
خود نمی دانم چه میجویم در او
عاشقی دیوانه میخواهم که زود
بگذرد از جاه و مال و آبرو
او شراب بوسه میخواهد زمن
من چه گویم قلب پر امید را
او به فکر لذت و غافل که من
طالبم آن لذت جاوید را
من صفای عشق میخواهم از او
تا فدا سازم وجود خویش را
او تنی میخواهد از من آتشین
تا بسوزاند در او تشویش را
او به من میگوید ای آغوش گرم
مست نازم کن که من دیوانه ام
من به او میگویم ای نا آشنا
بگذر از من من ترا بیگانه ام
آه از این دل آه از این جام امید
عاقبت بشکست و کس رازش نخواند
چنگ شد در دست هر بیگانه ای
ای دریغا کس به آوازش نخواند
شعر مورد علاقه ی من از (فروغ فرخزاد)
ساعت 16:0 نويسنده مروارید
|
پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1387
رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن
ابتدای یک پریشانیست حرفش را نزن
گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو
چشم هایم بی تو بارانیست حرفش را نزن
آرزو د اری که دیگر برنگردم پیش تو
راهمان با اینکه طولانیست حرفش را نزن
دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا
دل شکستن کار آسانیست حرفش را نزن
عهد کردی با نگاه خسته ام محرم شوی
گر نگاه خسته ی ما نیست حرفش را نزن
حرف رفتن میزنی وقتی که محتاج توام
رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن
ساعت 14:16 نويسنده مروارید
|
سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387
رو نشان دادی و رفتی دل ما را بردی
همره باد صبا زلف رها را بردی
مجلس ما به سر زلف تو گلباران بود
رفتی و ناز کنان عطر فضا را بردی
آمدی خنده زنان آینه ای باغ شدند
رفتی و روشنی آینه ها را بردی
زنبق چشم تو را نازم و آن باغ نگاه
ای دریغا ! نگه " باغ نما " را بردی
در کنارم نفسی ماندی و گل آوردی
ناگهان رفتی و از خانه صفا را بردی
باغ بودی به رخم پنجره ها را بستی
رو نشان دادی و رفتی دل مار را بردی
ساعت 16:8 نويسنده مروارید
|
سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387
ساعت 12:9 نويسنده مروارید
|
سلام دوستای عزیزم
چیه تعجب کردین امروز به طور استثنا از شعر خبری نیست
ایندفه میخوام براتون یه داستانک خوشگل بزارم
چی........اه..اه..اه.....
بابا اول بخونش بعد اگه خوشت نیومد اه اه کن
راستی اگه خوندیش نظر یادت نره
"یار"
یکی بود یکی نبود
2تا درخت بودن که با هم همسایه بودن
یه روز درخت همسایه از اون یکی درخته میپرسه:
زمانی یه عالمه پرنده برای من آواز میخوندن
ولی حالا که خزون شده همشون رفتن ودیگه هیچ پرنده ای برای من آواز نمیخونه
ولی تو یه پرنده داری که انگار خزانت رو نمیبینه
وهمیشه برای تو آواز میخونه
درخت دیگه گفت:
آخه من فقط به همین یه پرنده فکر میکردم
و شاخ وبرگام فقط برای اون آشیانه بود
وقلبم فقط برای اون میتپید
ساعت 13:34 نويسنده مروارید
|
گفتی : که من نمیشکنم
عهدی که با تو بستم
گفتی : تویی بعد از خدا
همون که می پرستم
یه روز دیگش یادم می یاد
که عاشقونه گفتی : بگو کجا گریه کنم
وقتی که بی تو هستم
برگرد بیا منو ببین
تو رفتی من شکستم
آواره ی غربتم و عمریه بی توهستم
حالا تویی باید بگی
کجا برات می تونم
گریه کنم از ته دل
به یاد تو بمونم
ساعت 12:27 نويسنده مروارید
|
هوا بس ابری است
خانه تاریک
شعری مینویسم در زیر نور ماه
-برای تو-
و احساس یخ بسته ات
افسوس که ندانستی
که چه طور غزل چشمانت را
از بر داشته ام
ساعت 17:8 نويسنده مروارید
|
من تمنا کردم که تو بامن باشی
تو به من گفتی
هرگز.هرگز
پاسخی سخت و درشت
و مرا غصه ی این هرگز کشت
ساعت 15:10 نويسنده مروارید
|
در پیله ی انزوا اسیرم
بیهوده مکوش پر بگیرم
عمریست در آرزوی دریا
آواره ی غربت کویرم
همواره حضور مرگ نگذاشت
کام از لب زندگی بگیرم
من زاده ی سرزمین دردم
درمان تو را نمی پذیرم
احوال مرا مپرس ای عشق
بگذار به درد خود بمیرم
ساعت 16:18 نويسنده مروارید
|
زندگی سخت نیست
ما سختش میکنیم
دل هیچکس تنگ نیست
ما تنگش میکنیم
عشق قشنگ نیست
ما رنگش میکنیم
هیچ دلی سنگ نیست
ما سنگش می کنیم
ساعت 12:26 نويسنده مروارید
|
از این هستی
چنان مستم که می لرزم
که می بارم
که در شام غزل سوزان
تو را دارم
تو را دارم
پر از سوزم
پر از روزم
چه رنگینم
چه هوشیارم
ببین با تو چه بیدارم
چه بسیارم
چه سرشارم
ساعت 12:11 نويسنده مروارید
|
چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387
خدایا من درکلبه ی حقیر خود چیزی دارم
که تو در عرش کبریایت نداری
من همچون تویی دارم
اما تو همچون خودی نداری
(امام سجاد(ع))
ساعت 20:58 نويسنده مروارید
|
چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387
زمانی که مرا به دنیا آوردند
در گوشم زمزمه کردند
دوست بدار
حال که عاشق شدم
می گویند فراموش کن
ای غرور مرا ببخش که تو را می شکنم
و به عشقم اعتراف میکنم
او را دوست دارم
بیشتر از وجودم
کمتر از خدایم
چون به او احتیاج دارم
و به خدایم ایمان...
ساعت 20:51 نويسنده مروارید
|
چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387
با نگاه
کنار دیواری سنگی
ستارهای را به من نشان دادی
امشب تو نیستی
اما ستاره ات آنجاست
ساعت 12:52 نويسنده مروارید
|
چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387
من در این بسته ی بی خوابی راز
نقش رویایی رخسار تو میجویم باز
با همه چشم تو را میجویم
با همه شوق تو را میخواهم
زیر لب باز تو را میخوانم
دائم آهسته به نام
ساعت 12:35 نويسنده مروارید
|
چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387
غم انگیز ترین بهار زندگی ام را
بی تو گذراندم
کاش می شد بدانی که تنهایی ام
چه قدر بزرگ است
غریبه....
ساعت 12:29 نويسنده مروارید
|
چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387
سلاخی میگریست
به قناری کوچکی دلباخته بود
ساعت 12:21 نويسنده مروارید
|
چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387
زندگی رویا نیست
زندگی زیبائیست
می توان بر درختی تهی از بار زدن پیوندی
میتوان بر دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
میتوان از میان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو هر دو بیزار از این فاصله هاست
ساعت 12:12 نويسنده مروارید
|
سه شنبه پانزدهم مرداد 1387
باید فراموشت کنم
باید فراموشت کنم
چندیست تمرین می کنم
من می توانم ! می شود !
آرام تلقین می کنم
حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....
تا بعد، بهتر می شود ....
فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم
من می پذیرم رفته ای
و بر نمی گردی همین !
خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم
کم کم ز یادم می روی
این روزگار و رسم اوست !
این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم
ساعت 11:59 نويسنده مروارید
|
سه شنبه پانزدهم مرداد 1387
تورا گم کرده ام امروز ...
وحالا لحظه هاي من ...
گرفتار سکوتي سرد و سنگينند ...
وچشمانم که تا ديروز به عشقت مي درخشيدند ...
نمي داني چه غمگينند!!! چراغ روشن شب بود ...
برايم چشم هايت
و نمي دانم چه خواهد شد پر از دلشوره ام ...
بي تاب ودلگيرم ...
کجا ماندي که من بي تو هزاران بار ، در هر لحظه مي ميرم
ساعت 11:44 نويسنده مروارید
|
دوشنبه چهاردهم مرداد 1387
کاش آن آینه بودم
که به هر صبح میدیم تو را
می کشیدم همه اندام تو را در آغوش
سرو اندام تو با آن همه پیچ آن همه تاب
آنگه از باغ تنت می چیدم
گل صد بوسه ی ناب
ساعت 12:28 نويسنده مروارید
|
دوشنبه چهاردهم مرداد 1387
در عمق چشمانت فریادی نهفته است
تو را با جاده پیوندی است
نایست مسافر من ....
کوچه های غربت تو را میخوانند
و ستاره هایی که دیشب برایت چیدم رفتند
تو هم برو ولی....
از سوی من هم به غریبی ات بگو :
چه سخت است جدائی....
ساعت 12:20 نويسنده مروارید
|
هنوز همان مسافرم...
هنوز هم سرسپرده ی احساسم
وهنوز آن غریب نیلی ام
که برای تو از خستگی ها ودلتنگی هایم مینویسم
هنوز هم هرشب برایت از ضیافتم با تنهایی و غم خواهم نوشت
و هنوز یک برگ از دفتر خاطراتم را برایت نگه خواهم داشت
تا به رنگ احساست آنرا نقاشی کنی.
ساعت 9:21 نويسنده مروارید
|
نگاهم به دوردست ها خیره ماند
به جایی که شب گویی تمامی ندارد
نمی دانم....
شاید بیاید پرستویی به ساحل
تا بگیرم از او نشانی از تو...
شب هم تمام شد مثل تمام شب ها
. رویاهایم پر کشیدند و باز من ماندم
وبرگهایی سفید از دفتر خاطراتم....
با بغض برفی ام برایت مینویسم:
سلام تنهایی
خوش باشی غریبه....
ساعت 9:7 نويسنده مروارید
|
آن روز که می آیی
صدایت را از یاد نبرده ام
نگاهت را از کف داده ام
شاید تا آن روز...
چشمهایت را هم از یاد برده باشم.
اگر آرزوها به دل خواهد ماند و چشم هایم به پنجره
وقتی که می آیی آنها را با یک دریا اشک
تقدیمت خواهم کرد
غریبه....
ساعت 19:58 نويسنده مروارید
|
ماه زیبا بود
وشب گیسوانش را آرام شانه میزد
و تو بر پلک چشمانم میزیستی
و من با حرمت تو تمام شب را بیدار بودم
که اگر پلک میزدم تو پرواز میکردی
ومن......
ساعت 13:46 نويسنده مروارید
|
گاه می اندیشم خبر مرگ مرا
با تو چه کس خواهد گفت
آنزمان که خبر مرگ مرا میشنیدی ز کسی
روی خندان ترا کاشکی میدیدم
شانه بالا زدنت را بی قید
وتکان دادن دستت که....
مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر را که عجب عاقبت مرد؟
کاشکی میدیدم
ساعت 13:34 نويسنده مروارید
|
شب عجیبی است و همه در دنیای دیگرند
برای دیدن شکوه چشمانت زیر سایه بان
تاریک خاطرات آرمیده ام.
امشب شعرهای آخرینم را در سکوت اقاقی ها
برایت به یادگار خواهم گذاشت.
نمی دانم شاید آن روز که تو می آیی
من رفته باشم.
ساعت 15:13 نويسنده مروارید
|
در آنجا بر فراز قله ی کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج دیگر
صدایم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
نگاه روشن امیدوارم
زدل فریاد کردم کای خداوند
من او را دوست دارم دوست دارم
صدایم رفت تا اعماق ظلمت
به هم زد خواب شوم اختران را
غبار آلوده و بی تاب کوبید
در زرین قصر آسمان را
ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سخت سنگین را کشیدند
ز طوفان صدای بی شکیبم
به خود لرزیده در ابری خزیدند
ستون ها همچو ماران پیچ در پیچ
درختان در مه سبزی شناور
صدایم پیکرش را شستشو داد
زخاک ره درون حوض کوثر
خدا در خواب رویا بار خود بود
به زیر پلکها پنهان نگاهش
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پرده های خوابگاهش
ولی آن پلکهای نقره آلود
دریغا تا سحرگه بسته بودند
سبک چون گوش ماهیهای ساحل
به روی دیده اش بنشسته بودند
صدا صد بار نومیدانه برخاست
که عاصی گردد و بر وی بتازد
صدا میخواست تا با پنجه ی خشم
حریر خواب او را پاره سازد
صدا فریاد میزد از سر درد
به هم کی ریزد این خواب طلایی
من اینجا تشنه ی یک جرعه ی مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدائی
مگر چندان تواند اوج گیرد
صدایی دردمند و محنت آلود
چوصبح از ره باز آمد
صدایم از صدا دیگر تهی بود
ولی اینجا به سوی آسمانهاست
هنوز این دیده ی امیدوارم
خدایا این صدا را میشناسی
من او را دوست دارم
دوست دارم
ساعت 14:37 نويسنده مروارید
|
آن روز که رفتی تار کوچک احساسم را در دست گرفتم
و با زبان قلبم نوای رفتن را نواختم
تو رفتی و من در حسرت یک تبسم تو مانده ام
امروز هم مثل دیروز آه که بی تو چه غریبم....
غریبه
ساعت 14:51 نويسنده مروارید
|
اگر ببینم که غمگینی
نشسته آیه های یاس
بر چشمانت روم پیش خدا
خواهم مرا زندانی زندان
غم های جهان سازد
تو را آزاد گرداند
ساعت 17:12 نويسنده مروارید
|
دستهایت را چون
خاطره ای سوزان
در دستان عاشق من بگذار
ولبانت را چون حسی گرم
از هستی
به نوازش های لبهای
عاشق من بسپار
باد مارا خواهد برد
باد مارا خواهد برد
ساعت 17:4 نويسنده مروارید
|
غم نگاهت را در ماه خواندم
من از پنجره چشمان تو با آسمان آشنا شدم
و به ستارگان سلام گفتم
اینک تو نیستی و من با یاد تو در کوچه های اندوه زمانه
به ستارگان سلام خواهم گفت
کاش امتداد لحظه ها تکرار با تو بودن بود
ساعت 16:51 نويسنده مروارید
|
